"อยากมีคนยืนข้างๆ ไม่ได้อยากยืนข้างๆใคร"

ฟังดูเห็นแก่ตัวจัง แต่คิดดูดีๆอีกที ไม่ได้ผิดอะไรที่คนเราจะคาดหวังเพื่อให้ตัวเองมีความสุขบ้าง

แล้ววันนั้นก็ได้มาถึง.. 
ความสุขเริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง กับคนๆนึงที่พร้อมเข้ามายืนอยู่ข้างๆเรา
เค้าคนที่ให้ความสุข ดูแลเอาใจใส่ คอยเอาอกเอาใจ
เชื่อมั่นในตัวเรา คอยยืนข้างๆเราตลอดเวลา
แต่ความสุข มันก็มักมาพร้อมกับความทุกข์เสมอ


หนังสือเล่มหนึ่ง ได้เล่าถึงนิทานเรื่อง Missing Piece
สามเหลี่ยมที่ออกเดินทาง เพื่อจะหาว่าตัวเองคือชิ้นส่วนที่หายไปของวงกลมวงไหน
บ้างก็เจอวงกลมที่สมบูรณ์แล้ว เค้ามีส่วนเติมเต็มของเค้าแล้ว มีเจ้าของแล้ว
บ้างก็ไปเป็นส่วนเติมเต็มของวงกลมที่คับแคบเกินกว่าจะรับสามเหลี่ยมอย่างมันเข้าไปประกอบ
พยายามที่จะแทรกเข้าไปอยู่ จนมันบาดเจ็บ จนยอมถอดใจ กลิ้งหาวงกลมวงใหม่
ที่เชื่อว่าต้องมีอยู่ที่ไหนซักแห่ง รอให้มันไปเติมเต็มอยู่
สามเหลี่ยมกลิ้งตามหาไปเรื่อยๆ จนเหลี่ยมมุมที่เคยคมกลายเป็นโค้งมน
นานๆเข้า สามเหลี่ยมถูกขัดเกลาจากการกลิ้งหาและกาลเวลา
จนกลายเป็นวงกลมที่ไม่จำเป็นต้องรอเติมเต็มชีวิตให้ใคร และ
สามารถกลิ้งต่อไปอย่างมีความสุขกับการดูแลชีวิตตนเองโดยไม่ต้องรอใคร


เคยรู้สึกว่าเราเป็นสามเหลี่ยมที่เข้ากันได้เป็นอย่างดี กับวงกลมนั้น
แต่แล้ววันนึง วันที่วงกลมต้องการสามเหลี่ยมใหม่มาเพิ่ม เพื่อเติมเต็มอนาคตให้กับตัวเอง
สามเหลี่ยมอย่างเราก็เลยรู้สึกอึดอัดขึ้น ถูกเบียดจนรู้สึกเจ็บ
สามเหลี่ยมใหม่ไม่ได้มาแย่งความรักหรอก เค้ามาแย่ง
เวลาและการเอาใจใส่ ไปจากสามเหลี่ยมไร้ค่าอย่างเรา

วันนี้เรากลายเป็นคนที่ยืนข้างๆเค้า ไปโดยปริยาย

ผิดไหม? ที่จะเรียกร้องในสิ่งที่เคยได้

เข้าใจและกำลังยอมรับในทุกสิ่ง
ทุกอย่างที่เปลี่ยนไป
ทุกเหตุผลที่ได้รับ
ทุกความคิดต้องดีๆ (เพื่อไม่ทำร้ายตัวเอง)
ทำได้แค่สิ่งที่ดีที่สุด เพื่อไม่ให้วันสุดท้ายมาถึง
เพราะกลัวว่าจะเจ็บปวดกว่าวันนี้จนอดทนไม่ไหว

คงต้องอาศัยกาลเวลาเหมือนกับสามเหลี่ยมที่ยืนอยู่อย่างมีความสุขได้ด้วยตัวมันเอง
สัญญาว่าจะรักตัวเองให้มากกว่านี้